زمینه و هدف: یکی از دغدغه های مهم بشر فرزندآوری است. تکنیک های پیشرفته ناباروی روش های نوینی در برابر زوجین نابارور قرار داده است. اهدای جنین یکی از تکنیک هایی است که چالش ها و سوالات اساسی برای اندیشمندان اسلامی ایجاد کرده است. در این پژوهش با تکیه بر مبانی فقه امامیه به دنبال پاسخ به این پرسش هستیم که رابطه پدر و مادر با جنین منجمد به نحو مالکیت است یا حق اختصاص؟ آیا صرفا حق والدین بر جنین، موجب مشروعیت انتقال آن بر ایشان می شود؟ مواد و روش ها: پژوهش حاضر به شیوه توصیفی تحلیلی است که با واکاوی متون فقهی حقوقی کوشیده است، نوع رابطه والدین بر جنین و میزان تصرف آنان بر وی را تبیین و بررسی نماید. یافته ها: هرچند از دیدگاه برخی از حقوقدانان غربی جنین آزمایشگاهی در مالکیت پدر و مادر قرار دارد و مال محسوب می گردد، اما به نظر می رسد در آموزه های فقه اسلامی این رویکرد حاکم نیست. در فقه اسلامی، به سبب کرامت ذاتی جنین، حق اختصاص نسبت به او دیدگاه محکم تری محسوب می شود. از سویی دیگر در این دیدگاه تمام آثار حق اختصاص بر جنین مترتب نمی شود، چراکه حق ولایت پدر بر فرزند از حقوق غیر قابل نقل و انتقال است و در حقیقت پدربودن علت تامه برای تحقق عنصر ولایت است، از همین روست که انتقال قهری و اختیاری وی ممنوع می باشد.